'Vieze handen maken" FNV dilemma

Menno Tamming vat in zijn rubriek Lux het dilemma voor de FNV aardig samen, als hij ingaat op de reis van Henk van der Kolk (FNV Bondgenoten) en Agnes Jongerius (FNV) naar China. Hij vergist zich als hij zegt dat China het eerste land is waar Wal-Mart de vakbond accepteert - volgens mijn informatie is dat ook in Duitsland het geval.

China steunt de campagnes van de enige officiele vakbond volop om te onderhandelen met westerse bedrijven. Het is een moderne uitdaging van het type 'vieze handen maken, of niet'. Steunen we de Chinese werknemers in hun rechten, ook al is de bond niet onafhankelijk. Of kiezen we voor de vrijheid en daarmee voor de vrijheid van westerse bedrijven om werknemersrechten te negeren?

Later meer. Lux staat niet op de website, maar ik kreeg hem via Jonneke.

Wandelen met de FNV

Gisteren wandelde ik met ruim een dozijn FNV'ers door Shanghai om ze in hoog tempo enkele tegenstellingen in de stad te laten zijn. Ik bleek een redelijk forse trip te hebben gepland en tussendoor nog een bijdrage aan het programma Wereldnet.
We liepen vooral tussen het financiele centrum Lujiazui en het vermaakscentrum Xintiandi, maar dan kom je de nodige tegenstellingen tegen. Als het laatste toefje kreeg ik ze nog meer naar de noordelijk terminal van lijn een van de ondergrondse. Daar bekeken we niet alleen hoe het leven in een Shanghaise buitenwijk is, maar op het centrale kruispunt kwamen ook verschillende markten bij elkaar: vrachtwagens, driewielers, motoren met berijders en arbeiders, allemaal te huur. Kreeg toen ook nog een telefoontje van de NCRV radio met de vraag of ik iets kon zeggen over het bezoek van mevrouw Rice aan China. Nou, dat kon ik toen even helemaal niet.

Enkele lessen uit China

Bert van Dijk

Zojuist verschenen op mijn radar enkele bijdragen van Bert van Dijk, journalist bij het Financieel Dagblad, over de reis van vorige week met de handelsdelegatie van Karien van Gennip. Ik wist niet dat hij een weblog had, anders had ik daar eerder iets mee gedaan. Geen idee waarom Bloglines, mijn RSS-reader, pas nu aanslaat.
Een paar aardige observaties, maar het illustreert ook het probleem als een blad weblogs gebruikt, maar de meerderheid van de artikelen achter een financiele firewall verstopt. Je mist als incidentele gebruiker toch het grotere verhaal, en dat zou leuk zijn om via de weblog over te converseren. Bijvoorbeeld, in het Shangri-La trof is nog een boze zakenman aan die vond dat hij niet juist in een van de verhalen terecht is gekomen. Een weblog is een ideale plek om zo'n meningsverschil uit te vechten. Alleen weet ik nu nog niet waar het eigenlijk om ging.

Het Wereldtijdschrift

Kennen jullie de World Association of Newspapers? Waarschijnlijk niet, maar ik kreeg een associatie met dat bekende Wereldtijdschrift in de roman van Willem Elschot, toen ik daar voor het eerst van hoorde. Maar die is een heuse vereniging van alle dagbladen in de wereld, behalve de Chinese. En dus hadden ze bedacht dat ik in november tijdens een regionale bijeenkomst van deze club in Taiwan wat les aan de verzamelde krantenuitgevers zou komen geven over hoe de Chinese mediawereld in elkaar steekt.
Maar goed, de gastorganisatie in Taiwan kreeg het niet rond en de WAN (zoals het onder vrienden heet) vond dat weer erg sneu voor mij. Dus bedachten ze dat ze ook nog een verhaal nodig hadden over het Nederlandse medialandschap. En dat ga ik nu dus waarschijnlijk schrijven.
Tussen de bedrijven door probeer ik ook nog het boek van Thomas Friedman, "De Wereld Is Plat" door te ploegen, maar daar kom ik zo helemaal niet aan toe.

High crimes in Shanghai

Een prachtige documentaire over de vrouwengevangenis in Shanghai door de Franse filmmaakster Sylvie Levey bij de VPRO op donderdag 12 oktober. Ik zag de film al vorig jaar in de premiere in Shanghai. Verplichte kost.

Met de FNV naar Philips

Lujiazhui

Morgen arriveert het gezelschap van de FNV en FNV Bondgenoten voor haar bezoek een Shanghai en omstreken. Ik zal vooral op woensdag en donderdag met de bezoeken aan Philipsvestigingen meegaan als begeleider, andere delegaties gaan het land in op bezoek bij Unilever, Heineken, Akzo-Nobel en wat andere plaatsen. Op donderdag ook nog vriendjes worden met het bedrijfsleven als het Nederlandse Consulaat een bijeenkomst in "Hugo" organiseert.
Hugo blijkt een Nederlands restaurant in Shanghai te zijn. Een Nederlands restaurant, valt dat te combineren, zullen de Nederlanders zich afvragen. We zullen het zien: na donderdag een verslag.
Op vrijdag neem ik het gezelschap een dag op sleeptouw om ze de stad te laten zien, als ze nog fut hebben. Eerst slenteren door de stad, van Lujiazhui naar Xintiandi.
's Middags gaan we naar het door de toeristen nog volstrekt onontdekte, romantische Gongfu Xincun, waar arbeid, flats, luchtvervuiling en verkeer nog ongehinderd om zich heen grijpen. Meer de gemiddelde burger. 's Avonds misschien nog kijken in Xujiahui en stappen op Hengshan Road.

Geen censuur tijdens de Olympische Spelen

Ik zag het verhaal eerst op de onvolprezen Gele Draak: De NVJ was boos op China, omdat dat tijdens de Olympische Spelen de journalisten zou gaan censureren. Het weblog Sportgeschiedenis bracht het nieuws:

De Nederlandse Vereniging van Journalisten onderneemt actie tegen China en het Internationaal Olympisch Comité als tijdens de Zomerspelen van 2008 de journalistieke vrijheid niet wordt gegarandeerd. Dat zegt Thomas Bruning naar aanleiding van de regels die de Chinese organisatie van de Zomerspelen van 2008 heeft opgesteld. In Artikel 11 staat dat buitenlandse journalisten tijdens die Olympische Spelen hun artikelen voor publicatie eerst moeten laten controleren door Xinhua, het officiële persbureau van China. De NVJ wil nu internationaal overleg en sluit zelfs een journalistieke boycot van de komende Zomerspelen niet uit.

Die had dit bericht gelezen en Thomas Bruning gebeld, zonder zich eerst af te vragen of het verhaal wel waar was. Natuurlijk trok de NVJ onvervaard ten strijde, ook zonder zich af te vragen of het wel waar was. Vervolgens waren de rapen helemaal gaar toen De Telegraaf dit onware bericht weer zonder bronvermelding overnam. En toen was weblog Sportgeschiedenis erg boos, jammer genoeg vanwege een bericht dat om te beginnen al onjuist was. Zo houden we elkaar wel lekker bezig.
Dus, samengevat, terwijl het leven van buitenlandcorrespondenten in China natuurlijk erg moeilijk is, is er geen sprake van censuur op onze materiaal door Xinhua en is er geen sprake van dat die er voor de Olympische Spelen komen gaat - alsof zoiets alleen al praktisch uitvoerbaar was.
De regels van Xinhua was een herhaling van regels die al sinds 1996 bestaan en gelden voor de Chinese media, niet de buitenlandse. Ze probeerde verder nog het lucratieve verkeer tussen financiele nieuwsdiensten en financiele instellingen te controleren, maar die poging is inmiddels - net als eerdere pogingen - van de baan.