Drie generaties Pekinezen

Een prachtig verhaal dit weekend in M, de bekende bijlage bij NRC-Handelsblad, waar hun oud-correspondent Garrie van Pinxteren het verhaal van drie generaties in China vertelt. "Drie generaties die niet met elkaar praten." Te lang om hier te citeren, dat zou ook geen recht doen aan het verhaal. Zij die niet de hand kunnen leggen op een papieren examplaar, kan ik voorzien van een pdf-file met het verhaal. Dank zij Jonneke.

Hoe interessant is de Chinese boekenmarkt?

Bettine Vriesekoop komt in het NRC-Handelsblad van vandaag met een erg optimistische inschatting. Maar of de boekenmarkt echt zo interessant is als ze hoopt: het lijkt me eerlijk gezegd sterk, vanwege het hoge wild-west karakter van die markt. Of het aantal lezers echt omhoog gaat, zoals ze beweert? Het klinkt als oppervlakkige Chinese propaganda zonder iedere basis.
Verder, het aantal lezers is moeilijk te schatten in China, omdat de meer populaire werken illegaal op de markt verschijnen. Daarvan kan niemand een goede inschatting geven.
Vorig jaar zijn voor het eerst een groot aantal Nederlandse boeken aan Chinese uitgevers verkocht, om voor de hand liggende redenenen: daar ging veel Nederlands overheidsgeld heen. Van de verkoop van boeken moet je het niet hebben. Die is ongelofelijk laag, zodat je er uiteindelijk als auteur weinig aan overhoudt. En als je boek onverhoopt een bestseller dreigt te worden, dan lopen de piraten weg met de winst.
Wegblijven van de Chinese boekenmarkt, is mijn advies, tenzij je geld wilt kwijtraken.

Het Wilde Oosten voor €10

Kreeg net een emailtje van de uitgever: mijn boek is van de persen af gekomen, thans voor het schijntje van tien euro. De Nederlandse online winkels hebben het boek nog niet, maar ik trof het wel aan bij de Belgen.

Webloggen, een exploderend medium

About:blank bracht gisteren mijn verhaal over webloggen in China.

Pas de tweede generatie weblogs, die zo rond 2004 opkwam, vond een nieuwe aanpak die aansloeg. Zij concentreerden zich rond een nieuwe webloghost www.blogchina.com en deden alles waar de eerste generatie van gruwde.

Meer bij About:blank.

En Bettine gaat de mist in

Ik heb het verhaal nog niet online gezien, maar kreeg een kopie van Jonneke opgestuurd. Maar het eerste verhaal van de NRC-correspondent Bettine Vriesekoop over de Chinese media begint wel met een vreselijke misser. Het lijkt alsof ze misplaatse Amerikaanse propaganda te gemakkelijk voor zoete koek heeft geslikt.
"In China zijn de afgelopen maanden duizenden journalisten opgepakt", lees ik toch echt. Er zijn de afgelopen maanden een aantal uiterst vervelende processen tegen en hoe erg dat dan ook is, het gaat om een handjevol journalisten, geen duizendenden en bovendien zijn die al geruime tijd geleden opgepakt.
Journalisten in China zijn, ondanks de grote veranderingen in het land, in de praktijk nog verlengstukken van de overheid. Het zijn kleine en dappere uitzonderingen die in de problemen komen. Geen duizenden.
Ik zal even linken als ik het verhaal online tegenkom. Het blijkt een moeilijk onderwerp te zijn.

Postbus 51 - vervolg

Hoera, na bijna een week antwoord van Postbus 51 op mijn prangende vraag. Ter herinnering, vorige week vroeg ik hen informatie over de komende reis van staatssecretaris Van Gennip naar China. En sinds een link suggereerde dat deze informatiedienst op de hoogte zou kunnen zijn van de details, stuurde ik een email. Het antwoord:

Wij geven alleen algemene informatie over wet- en regelgeving van de rijksoverheid. Om die reden kunnen wij uw vraag niet beantwoorden.

Fijn zo. Ik heb maar weer mijn journalistenpet te voorschijn gehaald en bij de persvoorlichting informatie gevraagd. Hopen dat dat beter gaat.

Francisco doet aan expat-journalistiek

oversteken in Shanghai

Een van de eerste lessen die ik leerde na mijn aankomst in Shanghai was dat expat-partijtjes beter vermeden kunnen worden en als je daar al een keertje dronken wordt je alleen blijft zitten met verhalen die toch niet kloppen.
Vandaag noteerde Francisco van Jole dat de verkeersassistenten bij de drukke straten van Shanghai bekeuringen kunnen uitdelen of zelfs de werkgever kunnen inlichten. Probleem van die wat oudere mannen en vrouwen is dat ze hun gezag geheel ontlenen aan een petje en fluitje. Hij noemt dat zelfs "Verdonk Paradise".
Als dat al is veranderd - en dat lijkt me erg sterk - hebben die mannen en vrouwen in elk geval leren lezen en schrijven, voor die bekeuringen, en dat is voortuitgang. Maar nogmaals, dit lijkt me een typisch geval van expat-verzinsels.

Gezocht: meer Aziatische vrouwen

Het al dan niet dreigende mannentekort in China en de rest van Azie blijkt een van de favoriete onderwerpen van media te zijn. Ik heb daar nogal specifieke opvattingen over, gebaseerd op een uitvoerige reportage die ik meer dan vijftien jaren geleden in Kerkrade maakte. Dat gebeurde naar aanleiding van het verhaal dat China 20 miljoen vrouwen tekort kwam.
Het is zeker een probleem op het verarmde platteland, terwijl de grotere Chinese steden zelfs een vrouwenoverschot hebben. Dus met statistieken over het hele land schiet je wat dat betreft nauwelijk op.
Dirk Vlasblom heeft in NRC-Handelsblad een degelijk verhaal over hetzelfde onderwerp. Terwijl met het verhaal op zich niks mis is, blijf ik het een probleem vinden dat zowel kwantitatieve als kwalitatieve aspecten wat door elkaar worden gegooid. Op basis van mijn ervaring is het mogelijk zelfs redelijk forse overschotten te overbruggen met een verschil in huwelijksleeftijd.
Wat moeilijker is, en dat blijkt het probleem in China te zijn, het overbruggen van de kwalitatieve eisen. Chinese vrouwen zijn niet langer tevreden met de mannen waar ze vroeger wel tevreden mee waren. Chinese vrouwen zijn vaak veel veel ambiteuzer en nemen het niet meer dat hun mannen te niet zijn. Dat valt met een kleine variatie in de huwelijksleeftijd niet zo goed op te lossen.

Adriaanse als Chinese bondscoach?

Co Adriaanse

Het Nederlandse exportproduct voetbalcoach doet het weer aardig. De Nederlandse voetbalmedia melden, op gezag van het AD, dat de Chinese voetbalbond het oog heeft laten vallen op Co Adriaanse, die vertrokken is bij FC Porto. Nog geen bevestiging van zijn kant.

Postbus 51

Vorige week meldde ik dat staatssecretaris Van Gennip met een ICT-delegatie in oktober China onveilig gaat maken. Nu zit ik zelf een beetje in die business, dus het wellicht aardig voor mij om een paar van die bedrijven op hun tocht door China te ontmoeten.
Vroeger zou ik als journalist de persdienst van Economische Zaken of het Nederlandse consulaat in Shanghai hebben gebeld. Nu ben ik meer geinteresseerd het potentiele zakelijke deel van die reis en wil graag weten welke bedrijven meedoen. Ik hoop hierover niet te hoeven schrijven, ook niet als blogger. Zo opwindend zijn die reizen namelijk niet.
Dus stortte ik me op de publieksdienst van de Nederlandse overheid, vroeger bekend als Postbus 51.
Die is nu geheel geautomatiseerd: ik kreeg meteen een standaardemailtje dat me beloofde dat ik binnen twee werkdagen een reactie zou krijgen. Dat gebeurde ook. Zojuist kreeg ik een ander standaardmailtje waarin ik excuses kreeg aangeboden voor het niet tijdig reageren.
Ditmaal slecht de belofte dat ik zo snel mogelijk een reactie zou krijgen. Ik hou u op de hoogte van mijn experiment.

Francisco van Jole doet een rondje Shanghai

Francisco van Jole

Eh, erg letterlijk. Zo kan het natuurlijk ook.

Het lot van de Chinese arbeider

China Blue (2005)

Binnenkort in uw theater: de documentaire China Blue. Ik ken de film niet, die vorig jaar een prijs won van Amnesty International - Doen Award, maar hou mijn hart vast.
Ik hoop maar dat dat gebeurt was meestal wordt verzuimd: de Chinezen zelf aan het woord laten, zonder dat hun opvattingen teveel door de Westerse meesters worden ingekleurd.
Dat gebeurde meest recent toen de Taiwanese toeleverancier van iPod's in China onder vuur kwam te liggen vanwege de arbeidsomstandigheden. Veel morele verontwaardiging, Apple moest een groot onderzoek doen en kwam eigenlijk tot de conclusie dat behalve op het terrein van de werktijden er niet zoveel mis was. Dus moesten de arbeidstijden omlaag.
Als je dat aan de migranten in die fabrieken had gevraagd, dan was dat zeker niet gebeurd. Een dergelijke aanbeveling gaat direct in tegen hun belang: zoveel mogelijk geld verdienen in zo kort mogelijke tijd. Misschien is dat niet reden genoeg om dit soort onderzoek niet te doen, maar de stem van de Chinese migranten verdient het wel gehoord te worden.