China's tweede communicatierevolutie

Ik durf het bijna niet te bekennen, maar gelopen week ben ik begonnen met het schrijven van een nieuw boek. Na mijn vorige boek had ik me voorgenomen nooit meer een boek te produceren. Het schrijven vond ik een gruwelijke, veel te eenzame bezigheid waar de financiele opbrengst niet tegenop weegt.
Dat kwam deels omdat na de Duitse vertaling een Engelse editie maar uitbleef. Ik vond het een taak die voor rekening kwam van mijn Nederlandse uitgeverij, maar die hadden het te druk met het promoten van Harry Potter. Vorig jaar heb ik nog wel wat gedubd over een mogelijk boek over de ontwikkeling van internet in China, omdat de buitenwereld nauwelijks in de gaten heeft hoe veelomvattend de internetrevolutie in China is. Maar al te gemakkelijk werd mijn aandacht afgeleid door andere projecten en uiteindelijk is dat plan op het hoekje van mooie plannen gekomen waarvoor geen tijd en geen geld was.
Sinds het begin van dit jaar ben ik betrokken bij een aantal projecten die zich meer op de toekomst richten, zeg maar de tweede communicatierevolutie die op het punt staat door te breken, nu internet mobiel gaat. De plannen verkeren nog in een vroeg stadium, maar het lijkt erop dat op die manier het huidige aantal van 120 miljoen internetgebruikers in China in een jaar of vijf kan verdubbelen.
Deze week begon ik te schrijven en die nieuwe invalshoek geeft mij ook een aardige redenen mijn informatie over het recente verleden te noteren. In gesprekken met buitenlandse bedrijven en collega's blijk ik flink wat parate kennis te hebben, waarvan het zinnig is dat voor de buitenwereld op te schrijven.
Het is nog niet zeker welke methode ik ga gebruiken. De manier om het schrijven van een boek tot een publiek proces te maken, waarbij de lezers van de weblogs meehelpen bij het beschrijven van het boek, is in de Verenigde Staten met succes een aantal keren toegepast. Maar dat is wellicht iets voor wat later in het proces, ook omdat veel van de informatie die ik nu heb nog niet naar buiten gebracht kan worden. Dat moet tegen het eind van het jaar anders zijn. Misschien dat de productie op mijn weblogs wel wat terugloopt.

Chinese webloggers dragen geen pyama's

weblogster Mumu

Amerikaanse webloggers zijn soms uitgemaakt voor 'die mannen in pyama's', een kwalificatie die grote woede opriep. In China doen bekende webloggers als bijvoorbeeld Mumu het heel anders. Deze uitgesproken dames dragen geen pyama's.

"Internet voor iedereen"

Ik kreeg vandaag een aardig briefje van de federale regering te Belgie, over internet en met de vriendelijke groeten van wel drie ministers, waaronder de eerste. Het oogt sympatiek. Zo schrijven de drie ministers:

"We menen dat die technologie een basisvoorziening moet worden, zoals water en electriciteit."

Dat klinkt goed. Dat is het verschil in benadering tussen bijvoorbeeld China en de meeste landen in het westen waar de drang om de investeringen snel terug te verdienen tot prijzen hebben geleid die een snelle verspreiding van internet in de weg staan.
Maar verderop in het vriendelijke briefje komen de nadelen. Het introductiepakket kost € 850 (desktop) of € 990 (notebook). Dat zit 'm natuurlijk vooral in de computer, die in het pakket zit. Een foute beslissing: de mensen die het belang van internet inzien hebben al vaak een computer.
Een website is er ook, maar ja, daar schiet je wat minder mee op als je nog geen computer en internetverbinding hebt.
Als een doekje voor het bloeden meldt het briefje dat 21% van de prijs BTW is en teruggevraagd kan worden. Volgens mij geldt dat vooral voor de ondernemers en niet voor de doorsneeburger. Het schrappen van de BTW op dit soort producten, dat zou pas een echt gebaar zijn voor de consument. En een optie zonder computer.

Wordt Euronext aantrekkelijker voor Chinese bedrijven?

Een van de groeimarkten in de beurzenwereld is het grote aantal Chinese bedrijven dat graag een notering wil krijgen op een buitenlandse beurs. De beursgang van de Bank of China, een van de vier grote commerciele banken in China, is maar een van een grote serie operaties die op stapel staan.
Traditioneel gingen veel bedrijven naar de beurs in Hong Kong, maar gezien de capaciteit van die beurs biedt dat slechts soulaas aan een klein deel van de Chinese bedrijven op zoek naar een beursnotering. Veel bedrijven gingen ook naar de Amerikaanse beurzen, maar daar zijn na de vele beursschandalen de criteria fors aangescherpt, dus dat maakt de entree wat moeilijker.
De Londonse beurs sloot vorig jaar een alliantie met de Hongkongse beurs, waardoor het voor Chinese bedrijven gemakkelijker is zich op beide beurzen te laten noteren. Vertegenwoordigers van Euronext hebben ook in Azie allianties onderzocht en toen de discussie over samenwerking met de Londense beurs nog liep, hoopte ze eenvoudig op een rijdende trein te springen.
Met de nu ophanden zijnde Europees-Amerikaanse alliantie zou dat wellicht wat moeilijker zijn. Ik vermoed, omdat het hoofdkwartier in New York komt, het bedrijf juridisch ook onder de Amerikaanse wet zal vallen. Dan gelden de zwaardere toelatingseisen ook voor noteringen in Europa, behalve dan voor de Duitse en Britse beurzen. Als dat waar is, betekent dat voordeel voor de Londense/Hongkongse alliantie.
De discussie over de overname gaat nog even door.

Hoe China Amsterdam ziet

de Walletjes

De middenstanders blijven klagen, ook als ze samen met burgemeester Cohen op een snoepreisje naar China zijn. Amsterdam moet beter op de kaart komen in China, klagen ze in het lijforgaan van het Midden- en Kleinbedrijf.
Amsterdam staat in China allang op de kaart en terecht klaagden de diamantairs dat ze niet voor het reisje waren uitgenodigd. Zij zijn namelijk erg geliefd bij de Chinese bezoekers.
Ik heb het niet uitgezocht, maar ik vermoed dat ook de ondernemers van die andere bij de Chinezen uiterst bekend industrie, de sex-industrie, niet door het Amsterdamse stadhuis zijn meegenomen naar China. Dat zou toch heel nuttig zijn geweest, want dan hadden ze kunnen leren hoe een echte karaoke-bar op te zetten ten gerieve van hun Chinese clientele.

Nederland heeft het grootste aantal vertrekkers

Vergeleken met andere West-Europese landen had Nederland vorige jaar met 121.000 vertrekkers het hoogste aantal emigranten, meldt De Telegraaf op gezag van het CBS. In totaal kwamen 92.000 migranten naar Nederland.
Met uitzondering van Polen en Litouwen kenden de rest van de West-Europese landen een groter aantal immigranten dan emigranten, met Spanje als de topper. Migratie is volgens mij een van de criteria waaruit de levensvatbaarheid van een land blijkt. Nederland is dus het doodste land van Europa.

Minder buitenlandse studenten door hoger collegegeld

Het aantal Aziatische studenten, waaronder een groot aantal Chinezen, zal volgende studiejaar (2007/8) drastisch afnemen, zegt de Saxion Hogeschool in De Stentor. Buitenlandse studenten betalen nu €1.500, maar dat zal tot €7.000/€8.000 toenemen, voor de meesten een niet te nemen barriere.
Nederland heeft wel €25 miljoen uitgetrokken voor beurzen aan buitenlandse studenten, maar het is nog onduidelijk hoe dat zal uitwerken. Saxion zal in elk geval de studenten die al aan haar school studeren compenseren voor het verschil.

Wat is de kleur van China?

de Lands
berger collectie

Stefan Landsberger hield op vrijdag 19 mei in de Aula van de Universiteit van Amsterdam een oratie over de kleur van China, een aardige poging om de complexe ontwikkelingen in dit land te vertalen in kleuren.
De keus is tussen rood, oranje en groen. Groen is de combinatie tussen het keizerlijke geel en het westerse blauw, maar uiteindelijk komt Landsberger tot het minder aantrekkelijke bruin. Ik vermoed dat zijn argumenten interessanter zijn dan de uiteindelijke uitkomst.
Ik ga het niet redden, omdat ik de aankondiging pas net kreeg, maar ik had hier graag bij willen zijn.

Update: Ik zie nu dat de Gele Draak hier nog wel een aankondiging van had, maar die heb ik gemist, omdat ook deze website niet aan RSS-feeds doet. Maar verder lijkt de Universiteit van Amsterdam in het algemeen haar best te hebben gedaan om dit een besloten bijeenkomst te laten lijken. Ze lijken daar nog niet echt in de gaten te hebben hoe internet werkt.
More from Landsberger

Hoeveel echte ingenieurs leidt China op?

Vorige week besloot China al de toestroom van studenten naar de universiteiten te beperken. Officieel produceert het land jaarlijks 600.000 ingenieurs, genoeg om in de Verenigde Staten en andere landen de noodklok te luiden.
Maar wat blijkt uit analyses van onder andere de Washington Post: tellen is een aparte kunst, zeker als China in het geding is. Volgens dit verhaal doen de Verenigde Staten het helemaal niet zo slecht en moeten ze bij het Fortune Magazine beter de feiten controleren.