Chinese loonwijzer in de steigers

Paulien Osse, directeur Loonwijzer

Na nogal wat vertraging gaan de voorbereidingen voor de Chinese loonwijzer deze week van start. Dit van oorsprong Nederlandse project is inmiddels overal in de wereld actief. Vorig jaar begon de uitbreiding naar acht andere Europese landen, maar nu hebben zich daar ook Brazilie, Argentinie, Zuid-Afrika, India, de Verenigde Staten en binnenkort Zuid-Korea bij aangesloten.
Dat is tegelijkertijd een van de redenen waarom China wat heeft moeten wachten. Het relatief kleine managementteam in Nederland kon niet in een jaar de hele wereld aan.
Maar nu de lonen in China steeds meer in beweging komen en het land een belangrijke spil in the wereldwijde economie gaat worden, hoort dit land erbij.
Eerst gaan de wetenschappers met elkaar in de slag om een verantwoorde vragenlijst te ontwikkelen, gebaseerd op de bestaande ervaring van de loonwijzer. Als alles goed gaat dan gaan de vragenlijsten deze nazomer online.

Meer migratie toegestaan

Het is even wennen, na alle radicale actie van minister Verdonk, maar ze heeft nieuwe regels goedgekeurd voor het toelaten van migranten, schrijft de NRC, jawel.

Een vereenvoudigde en gecentraliseerde behandeling van aanvragen moet de procedure versnellen. Bedrijven krijgen meer zeggenschap bij de selectie van gewenste immigranten. Ook krijgen ze een rol bij de toelatingsprocedures.

Nu maar kijken hoe het in de praktijk uitvalt. Het is ook een kwestie van het klimaat in Nederland.

Hoogleraar en bestuurskundige Roel in ’t Veld, regelmatig kritisch over pogingen van kabinetten om de kenniseconomie te bevorderen, meent dat maatregelen om de immigratie van hoogopgeleiden te vergemakkelijken niet helpen zolang het „xenofobe klimaat” in Nederland aanhoudt. Volgens hem moet Nederland ophouden zich te gedragen alsof het een begerenswaardig land is, waar mensen blij mogen zijn dat ze mogen komen werken. „Wij krijgen nog ongelofelijk veel spijt dat we het voor mensen zo moeilijk maken naar dit land te komen.”

Baggeraars niet nodig in China

Wat een schatten zijn die Chinezen toch. Sinds eind vorige eeuw zitten de grotere baggeraars te wachten op hun volgende grote klus, nadat ze de Hongkongse haven hadden aangelegd.
In China kwamen ze ondanks alle grote projecten maar niet goed aan de slag, vanwege de lokale concurrentie en het ongunstige belastingtarief waar ze onder vielen.
Staatssecretaris Schultz is nu in Peking om daarover te onderhalen en in plechtige bijeenkomsten stonden maar liefst zes Chinese minister klaar, schrijft het Reformatorisch Dagblad.
Maar, zeggen de deskundigen, inmiddels heeft China het technische voordeel dat de Nederlanders en de Belgen hadden al lang ingehaald. Dus zijn ze niet langer nodig.

Opstelten met 100 man naar China

Ivo Opstelten

In mijn kleine serie "burgervaders naar China" kan ik op gezag van het Nederlands persbureau ANP thans melden dat ook de burgemeester van Rotterdam, Ivo Opstelten, in het kielzog van Amsterdams burgemeester Cohen volgt.
Natuurlijk moet dat grootser dan Amsterdam en Opstelten neemt een mannetje of honderd mee, zodat in elk geval de horeca en het hotelwezen in China blij kunnen zijn.
China is, zoals dat in het altijd boeiende jargon bij dit soort reizen heet, een "speerpunt" voor de stad. Volgens het bericht is de stad na 27 mei gedurende een week veilig.

De essentie van China

Het schrijven van een boek over China met de ambitieuze titel "De essentie van China" is een hachelijke onderneming voor een land met de grootte en de complexiteit van het Rijk van het Midden. Of het ontbreekt aan de meest essentiele zaken of het is van zulk een oppervlakkigheid dat het op die manier geen recht doet aan het onderwerp.
Jeanne Boden weet beide valkuilen min of meer te ontwijken. Akkoord, een halve bladzijde over de ontwikkeling van het bankwezen is altijd te kort door de bocht. Maar regelmatig geeft Boden inzichten in de Chinese samenleving die het mogelijk maken wat dieper te gaan dan de meeste verhalen in de Westerse media toestaan.
Voor een niet-academisch boek leunt het wat zwaar op academische titels and debatten, ik had in plaats daarvan liever wat meer beschrijven van de werkelijkheid gezien. Maar voor een goede eerste orientatie in dit voor velen aanvankelijk verwarrende land, is het boek een uitstekend begin.

Jeanne Boden, De essentie van China. Communicatie, cultuur, commitment, mei 2006. Uitgeverij Coutinho, Bussum, € 24,50.

Regels zijn Regels zijn Regels

Gistermiddag even door Eindhoven gereden en het beeld dat ik zag maakte mij erg treurig. Wat een droeve bende! Ongeinspireerde blokkendozen op een rij, zonder dat er ook maar iets uitsprong. Hoe anders zijn de buitenlandse steden die ik in ken, waar ongelofelijke lelijkheid en inspirerende schoonheid elkaar afwisselen. Hier in Brussel, waar ik dit nu tik, maar weinig landen zijn in staat geweest om met hun regelgeving de architectuur letterlijk dood te maken.
Ik legde onwillekeurig een verband met Ayaan Hirsi Ali die door regelnicht Verdonk het land is uitgejaagd. Met de opvattingen van Ayaan had ik weinig op, maar alleen door haar en 26.000 andere zaken soepel te behandelen had Nederland nog een kans in de wereld. De zucht tot regelen lijkt echter elke flexibiliteit in de weg te staan, en daarmee ook elke creativiteit.
Wat dat betreft kunnen de Nederlanders wel wat van de Chinezen leren. Maar het lijkt te laat te zijn voor zo'n ommekeer nu in betonnen regelzucht gegoten onverdraagzaamheid de norm is.

De stijgende lonen van China

De media lijken het een prachtige verhaal te vinden, zoals hier in The Globe and Mail. De lonen in China stijgen. Ze suggereren dat daarmee de concurrentiekracht van China althans op dit terrein aan het teruglopen is.
Maar als je de verhalen goed bekijkt, blijkt daar weinig aanleiding voor te zijn. Ook in dit geval gaat het om de minimumlonen in Peking en Shanghai. Die zijn zo laag, dat daarvoor niemand uit z'n bed komt. De verhoging daarvan heeft dus ook weinig effect op de economische verhoudingen. Gaan de lonen omhoog of niet? Weinig harde cijfers zijn daarvoor voorhanden.

Update: Als zelfs de enige toegestane, door de overheid geleide vakbond om verhoging van de minimumlonen gaat vragen, dan weten we zeker dat er niks aan de hand is. Langzaam kruipen de minimumlonen in de richting van de echte lonen, lees ik. In Peking is het al 20 procent van het officiele gemiddelde loon in de stad. Dat was 39 procent in 1994.

Diamanthandel boos op Cohen

Boze diamantairs vragen zich af waarom burgemeester Cohen van Amsterdam hen niet heeft uitgenodigd voor zijn reisje naar China, aldus Het Parool. Cohen heeft allerlei vertegenwoordigers van het bedrijfsleven meegenomen, maar niet die van de industrie die de beste zaken met Chinezen doet.
Grappig, want ik heb net een column geschreven voor Chinabiz, waarin ik uitleg waarom ondanks de snel groeiende aantallen Chinese toeristen het voor de meeste betrokken bedrijven moeilijk is om daaraan te verdienen. Als uitzondering noem ik de diamantindustrie. Ik ken de verhalen vooral uit Antwerpen, maar wil graag aannemen dat dat in Amsterdam hetzelfde is. Een vertegenwoordiger van de industrie:

''Een gemiste kans, want wij zijn al sinds 1994 de grootste aanjagers van het toerisme uit China,'' zegt Noomen. Coster Diamonds begroet jaarlijks ruim 80.000 Chinese bezoekers van de 160.000 Chinezen de Amsterdamse diamantairs bezoeken.
''Omdat wij de eerste waren die zich op de markt voor Chinese toeristen begaven, weten wij precies wat er binnenkomt,'' zegt Noomen. ''Wij regelen bussen, gidsen en hotels voor onze Chinese gasten.''

Ik adviseer in mijn column bedrijven en overheden die Chinese toeristen willen aantrekken vooral eens met die toeristen te praten. Dat gebeurt namelijk nauwelijks en de dames en heren fixeren zich vooral op hun eigen foute aannames. Maar goed, als zelfs de lokale industrie niet eens gehoord vindt, hoe lang zal het dan duren vooral ze naar de toeristen luisteren?

De uitvaartbranche gaat leren in China

En nu we toch bij het zakendoen zijn, in Uitvaart.nl lees ik dat de uitvaartbranche een studiereis naar China gaat maken. Dat heeft misschien meer zin dan die uitgebreide plezierreisjes van lokale autoriteiten.

Op een aantal terreinen zijn de Chinezen eenvoudigweg verder. Zo is het in China toegestaan overledenen te balsemenen zodat lichamen beter geconserveerd blijven tot aan de dag van de uitvaart. Verder bieden Chinese begraafplaatsen een enorme diversiteit aan asbestemmingsmogelijheden en faciliteiten voor haar bezoekers uitvaartmusea, theehuisjes e.d.

Heeft het leren van Chinees op school zin?

Voor de Chinezen natuurlijk wel, maar ik begrijp dat in een vertwijfelde poging de concurrentiekracht van Belgie te verbeteren een van de politieke partijen, de VLD, Chinees als keuzevak op de middelbare scholen wil aanbieden, schrijft De Telegraaf.
Ik geloof niet dat dat zoveel zin heeft: Chinees valt erg moeilijk te leren zonder te leven in een Chinese omgeving. Het is een aardig idee als een kennismaking, maar ook bij zakelijke onderhandelingen is het toch beter dat in het Engels te doen. Wat het echte probleem is in de contacten tussen Europa en China, dat zijn de culturele verschillen, de volstrekt andere manier waarop de Chinezen tegen de wereld aankijken.
Daar iets van leren, dat lijkt een goed idee; en daar past het leren van wat principes van de taal ook. Anders lijkt het me onzin.

Kan iemand ze vertellen wat een RSS-feed is ?

Ik drukte me gisteren nog te voorzichtig uit toen ik constateerde dat het gebruik van RSS-feeds in het Nederlandse taalgebied schromelijk achterblijft. Vandaag had Amsterdam Blog een item over de reis van burgemeester Cohen naar China en daardoor doken ze voor het eerst op mijn zoekmachine op.
Leuk, dacht ik, laat is ze even op mijn RSS-reader invoeren om te kijken wat de jongens en meisjes van Amsterdam Blog doen. Toen bleek dat ik de eerste was die via Bloglines me inschreef op hun RSS-feed. Tijd voor wat degelijke cursussen, geloof ik.

Update: Ik wilde nog even kijken hoeveel mensen via Bloglines naar Digitaal Bestuur keken, in de verwachting daar meer dan gemiddeld digitale informatiejunks aan te treffen, maar hun hele website blijkt uit de lucht te zijn. Dat kan natuurlijk ook.