Favoriet leesvoer: Mr. China

Dank zij mijn frekwente trips heb ik een oude gewoonte ter hand kunnen nemen: het lezen van boeken. Op de terugreis van Hong Kong vorige maand pikte ik een van de al bekendere boeken over China op het vliegveld op: Mr. China van de voormalige investeringsbankier Tim Clissold.
Ook al zijn de verhalen niet echt nieuw, Clissold beschrijft de pogingen van Amerikaanse investeerders om 400 miljoen US dollar in China kwijt te raken bijzonder kleurrijk. Net omdat het om zoveel geld gaat, dozijnen projecten en Clissold alle partijen met een zekere afstand weet te beschrijven (ondanks zijn eigen betrokkenheid) is het een bijzonder boek.
Het zal menige potentiele investeerder nog steeds schrik aanjagen, ook al is het vooral een historische beschrijving van een unieke periode in China's recente verleden, de jaren negentig. Veel in het zakelijk klimaat is nu wat professioneler, wat, niet echt overweldigend. Het illustreert goed de mogelijke risico's.

Ah, wat lekker

Even een taalkwestie. Het Nederlands van mijn Chinese vriendin is nog niet perfect. Vanochtend keek ze naar een plant en zei "Ah, wat lekker". Ze bedoelde te zeggen "Ah, wat leuk". Want bij het bekijken van hondjes, katjes en kleine kinderen moet ze die vergissing vooral niet maken, want zoiets zou de Nederlandse vooroordelen ten opzichte van Chinezen bevestigen.
Ik doe dat vooral op gevoel meestal goed, maar zij wil nu weten wat de regels hier zijn.
Suggesties?

En waar is die verdomde afstandsbediening

Niet een van mijn beste dagen. Eerst tot drie uur afgelopen ochtend aan Skype gezeten voor een conferentie over een joint venture die ik aan het opzetten ben met partijen in de VS en China. Tot voor kort had ik dat zo weten te manipuleren dat ik in de middag in Europa kon meedoen, maar iedereen vond het beter onze wekelijke sessies 12 uren eerder te doen.
Vanochtend na vier uren slaap weer op, want de schoonfamilie moest naar het vliegveld. Bij de altijd veel te strenge incheckbalie van de KLM bleken ze dus meer dan tien kilo teveel bagage te willen inchecken. (Ooit sleepte ik zonder problemen veertig kilo aan overgewicht een Amerikaans vliegtuig in, maar die soepelheid kun je van Nederlanders niet verwachten.) Toen bleek dat mijn schoonmoeder een hele set aanstekers te hebben gekocht. Waarom koop je die in Europa, vroeg ik me nog verbijsterd af, terwijl ik haar ervan probeerde te overtuigen dat het een slecht idee wat die in de handbagage mee te nemen. In elk geval hebben ze nu wat kleren in Brussel, voor het geval ze nog een keertje komen.
Vanmiddag een paar uurtjes bijgeslapen en dacht nu (dat komt bijna nooit voor) onderuitgezakt voor de TV te gaan hangen, zoals dat vroeger gebruikelijk is.
Kan ik de verdomde afstandsbediening niet meer vinden. De schoonfamilie heeft nog even orde proberen te scheppen in de gezellige chaos die ik hier had weten te maken. En nu kan ik zelfs de afstandsbediening niet meer vinden. Morgen kan het alleen maar beter zijn.

Komen de Chinese merken eraan?

Wie mijn stukje over de Chinese condooms gisteren heeft gelezen weet al dat ik niet zo hard geloof in de opkomst van Chinese merken. Nu merken allerlei lezers niet ten onrechte op - bijvoorbeeld hier in Molblog - dat het Chinese telecombedrijf China Mobile nummer drie (sorry, nummer vier) staat bij de duurste merken.
Dat met de waarde van het bedrijf zal wel kloppen, mijn boekhoudcapaciteiten laten niet toe dat ik dit zelf nareken. Maar China Mobile is niet echt een merknaam, zoals de andere in het lijstje dat wel zijn. Hebt u al ooit erover gedacht een China Mobile te kopen?
Het bedrijf biedt mobiele telefonie aan in China en heeft voor zover ik dat kan overzien geen ambitie al teveel in het buitenland te doen. Het is een aan de beurs genoteerd staatsbedrijf dat geen consumentenproducten in het buitenland aanbiedt. Om aan dit misverstand meteen hele verhalen op te hangen over de opkomst van Chinese merken lijkt me een vergissing.

U gaat terug naar China en neemt mee...

Wie denkt dat in China inmiddels alles te krijgen is vergist zich. Mijn schoonfamilie heeft, behalve een heleboel chocola, ook twee blenders en een rasp meegenomen. Even over nagedacht waarom je deze spullen niet gemakkelijk in China kunt krijgen.
In principe kook je alles in de Chinese keuken. Het idee dat je iets ongekookt op de tafel krijgt past niet. En dus zijn gereedschappen om verse producten klein te maken niet nodig: als nodig kookt dat vanzelf wel stuk.

Hoeveel betaalt u voor een condoom?

Waarschijnlijk teveel. Een miljard condooms verlaat jaarlijkse de Chinese fabrieken voor een kostprijs van twee tot drie eurocent per stuk. Gerede kans dat u daar bij de drogist zeker twintig keer zoveel voor betaald, terwijl ook bedragen van drie tot vijf euro mogelijk zijn, klaagt het Communistische Volksdagblad, dat vindt dat de Chinese producenten meer eer van hun werk moeten krijgen. En geld natuurlijk.
Het is het Chinese probleem van de globalisering in een rubber velletje. Ze kunnen het wel maken, maar daarna niet verkopen en zeker niet voor de prijzen die Westerse distributeurs daarvoor vragen.
Daar hebben we nu een oplossing voor. U mag ze zelf bestellen in China. Bij bestellingen per stuk gelieve te vermelden waar de postzegel geplakt kan worden.

Het wachtwoord, het wachtwoord!

Dank voor de blijken van medeleven die ik kreeg nadat ik gisteren verslag deed van mijn pogingen bij de Postbank online te komen. Ik kon toen tussen die stapels brieven en formulieren mijn wachtwoord niet vinden. Wat blijkt? Vandaar arriveerde het wachtwoord per reguliere post. Ik was gewoon te ongeduldig geweest. Nu moet ik wachten op de nieuwe zendingen.

Politiek gevoelige bikini's

Collega-weblogger Asiapundit verwacht zwaar diplomatiek weer nu de Chinese staatsmedia modellen met bikini's in de kleuren van meer gevoelige Arabische naties tonen. De media mochten de Deense cartoon-rellen niet melden, maar kunnen nu toch nog in de problemen komen.

"Geen idee wat weblogs zijn"

Een onderzoek onder 1.500 Europese zakenmensen van grotere bedrijven wijst uit dat de meerderheid geen idee heeft wat weblogs zijn, schrijft Neville Hobson. Altijd handig om wat feiten te krijgen die dat wat ik aan m'n water voelde onderbouwen. Ze hebben geen idee hoe de wereld aan het veranderen is.

This graph reveals some highly signficant data about the average overall awareness and usage levels of blogs by senior executives across Europe:

• Heard of blogs but I don’t read or contribute to them: 42%
• Not something I’m aware of: 37%
• I read blogs: 11%
• We monitor blogs about our company: 7%
• Useful source of information about our business: 7%
• I write blogs: 2%

Opvallend is natuurlijk dat het aantal mensen dat blogs volgt even groot is als het percentage dat ze een handige informatiebron voor hun industrie vinden. Het Verenigde Koninkrijk en Spanje scoren relatief hoog met 11 procent bloggers in het zakenleven.

China steelt geen Amerikaanse banen

Althans niet in de auto-industrie, zoals vakbonden en bedrijven daar vaak in koor roepen. Howard French linkt naar een artikel in de Financial Times dat beschrijft dat de Amerikanen in dit geval sprookjes vertellen.

Of course, Chinese competition has claimed some US manufacturing jobs. But Oxford Economics puts the losses from 2000 to 2010 as low as 500,000 – no more than the US labour force sheds each week. Their disappearance is also partly a statistical illusion. Many manufacturing jobs are actually in services, such as finance and marketing, which yield far higher returns. As companies have disaggregated or outsourced operations, official employment data have re-allocated swaths of workers to the services sector.

Online met de Postbank

Veiligheid is natuurlijk een groot goed, zeker als het om online betalingen gaat. Maar als ik nu na maanden die verdomde Postbankrekening nog steeds niet kan bereiken, dan gaat hier wel een hele serie papieren het raam uit.
Goed, dus eerst vraag je een pasje aan, want slechts met het nummer van dat pasje kun je een online rekening openen. Met dat pasje komt een aparte pin-code met bevestigingsformulier die je moet terugsturen, want anders werkt je pasje niet.
Vervolgens kreeg ik een brief met een activeringscode, een aparte brief met mijn inlog naam en een brief met speciale codes die ik moet gebruiken om geld over te maken. En, zeggen al die brieven, een aparte brief met mijn wachtwoord. God, waar is de brief met het wachtwoord? Of zou mijn activeringscode of mijn pin-code ook mijn wachtwoord zijn? Dat zou veel te gemakkelijk zijn.
Ik ga het gewoon proberen.

Update: Toch maar de spullen niet uit het raam gegooid. Ik kon relatief gemakkelijk doorklikken en een nieuw wachtwoord (met natuurlijk nieuw inlognaam) bestellen. Nog maar twee brieven en een dag of tien wachten voordat het in orde is. Zucht.

Meer van Isaac Mao

Ditmaal een kort verslagje van One World over zijn bezoek aan Nederland.

'Wij willen dat zo veel mogelijk mensen schrijven over hun dagelijkse leven, over hun sociale activiteiten. Mensen hebben zich aangewend om op een indirecte manier hun ideeën uit te dragen. Zo raken steeds meer ideeën via blogs verspreid over het internet en onder diverse massamedia. Uiteindelijk heeft de regering niet meer de mogelijkheden om die enorme stroom te blijven controleren. Dat is de kracht van verandering.'

Herdruk "Het Andere Oosten" in productie

Mijn bestseller "Het andere Oosten. Vijftien misverstanden over China en de Chinezen" komt deze zomer uit in een nieuwe druk. Een veel leukere cover, vind ik zelf, en stukken goedkoper: maar tien euro.
Nog niet bestellen dus, ik moet nog een kleine aanvulling schrijven.

Venetie, Nice, Cannes

In die volgorde was de voorkeur van mijn schoonfamilie tijdens de eerste korte debriefing na hun terugkeer van een dertiendaagse reis voor Chinezen door Europa. Meest gewaardeerde onderdeel: het mooie weer waar ze in zuid-Frankrijk en Italie van morgen genieten.
Andere bezochte landen werden niet eens genoemd: Nederland, Belgie, Luxemburg, Duitsland, maar dat kan deels komen vanwege de wel heel korte uitstapjes die ze mochten maken. Volgens elke standaard: twintig minuten voor Rome is te kort om een goeie indruk op te doen.
Meest negatieve indruk maakte de arrogantie van de Fransen, die zelf niet de moeite namen om te communiceren. Dit weer in tegenstelling tot de Italianen, waar ze erg van gecharmeerd waren.
De reis bleek verder vooral te bestaan uit Chinezen uit New York, zij waren de enigen die niet uit de Verenigde Staten kwamen. Meer later.

Update: Wat verder nog indruk maakte op alle Chinese reizigers waren de Europese prijzen. Zowel zij uit China en uit de Verenigde Staten vonden die ongelofelijk hoog. Omdat het ontbijt bij de reis was inbegrepen, nam het er daar ruim van. Voor de andere maaltijden was het meestal een McDonalds, omdat dat relatief het goedkoopste was.

Virtueel eigendom stelen mag niet

De Telegraaf bericht (dus dan is het waar) dat een gamer in hoger beroep in Guangdong is veroordeeld wegens het stelen van virtuele eigendommen. Voer voor advokaten, natuurlijk, die meer wetten willen om meer mensen in het gevang te krijgen, het niet-virtuele gevang dan natuurlijk, want anders is het ook geen straf meer.

Stijgende lonen, stijgende economische druk

Het verhaal van de tekorten aan migrant-werkers in China in de productie-industrie is al enkele jaren oud, maar volgens de International Herald Tribune gaat dit tekort nu ook doorwerken in de lonen. China klimt een treedje hoger op de economische ladder. Bedrijven wijken voorlopig uit naar de goedkopere buurlanden.

De Chinese schoonfamilie op visite

Morgen komen, na vele omzwervingen, mijn schoonmoeder en schoonzus op visite. Het was een bezoek dat vele voeten in de aarde had. Hun vriendelijke aanbod tenminste drie maanden voorbij te komen kwam aan deze zijde van de wereld als een schok: dat was wel erg lang. Gelukkig heeft mijn schoonzus een drukke baan en kon maar drie weken weg.
Europa kent gelukkig ook vele reizen gericht op de Chinezen, dus we konden hen een reis van twee weken langs de belangrijkste bezienswaardigheden in Europa aanbieden. Hun aankomst ben ik misgelopen, omdat ik zelf in China zat, maar morgen en overmorgen kan ik aan een serieuze debriefing beginnen: welk Europees land vonden ze het leukst, en waarom?
Net een telefoontje uit Duitsland en morgen zijn ze in Nederland. Dan nog een week om hun ervaringen te noteren en hen iets van deze kant van Europa te laten zien. Gelukkig begint mijn griepverschijnselen wat af te nemen.

Wat kunnen Europese gemeentes leren in China?

Een plan dat vorige week wat serieuzer begon te worden. In China is een van de meer prestigieuze plannen gericht op het online helpen van de overheid, zowel nationaal, maar ook lokaal zijn daar een groot aantal leuke projecten. Ik ben nogal geschrokken van de relatieve achterstand die overheden in Europa hebben en ben wat plannen aan het maken om een studiereis voor gemeentelijke ambtenaren naar China te organiseren.
Daar begint na enkele dagen rondneuzen in mijn Chinese netwerk een hele serie leuke projecten uit te rollen. Belangstelling? Stuur me even een mailtje. (O ja: ik heb dus met opzet even tot na 1 april gewacht om dit bericht te posten.)

Even mijn spamfilter doorgelopen

Na drie weken eindelijk even tijd om dat te doen wat ik tot nogtoe zeker een keer per week deed: kijken of er nog per vergissing echte emails in mijn spamfilter terecht waren gekomen. Een huzarenklus, want gmail has in die drukken weken maar liefst meer dan vijfduizend berichten gevangen (en nog de nodige doorgelaten).
Vooral een verontrustend bericht van mijn boekhouder, die al mijn emails in zijn spamfilter vindt, zette mij ertoe aan. Maar ik vond tussen al die vijfduizend spamberichten geen enkele serieuze. Zal ik ze volgende keer gewoon ongezien weggooien?