FNV conferentie over China mist belangrijkste discussie

Kreeg net een overzicht te zien van de China-conferentie die de FNV op 3 maart gaat beleggen. Het is een vervolg op een eerdere reis, waarvan ik in oktober het Shanghai-gedeelte meemaakte en schreef voor een paar FNV-bladen wat over de achtergronden.
Het lijkt zo een fraai programma en als ik in de buurt was geweest, dan was ik zeker voorbij gegaan. Maar wat me tegenstaat is dat de voornaamste discussie als het gaat om de vakbeweging in China niet op het programma staat en blijkbaar ook geen onderdeel van de discussie is.
Hoe om te gaan met de Chinese vakbond, is dat onderwerp. De FNV en de internationale vakbeweging hebben sedert 1989 hun Chinese collega's in de ACFTU in de ban gedaan omdat die Chinese vakbond eigenlijk geen echte vakbond is, maar een verlengstuk van het staatsapparaat. Ik heb ook nog steeds mijn ernstige twijfels over die ACFTU, maar er zijn enkele prangende redenen om tenministe de discussie over die club te openen.
Vorig jaar begon de ACFTU - tegen de wens van Wal-Mart in - vakbonden bij deze grote Amerikaanse detailhandel te organiseren. Voordien vroeg de ACFTU altijd eerst beleefd toestemming. In de laatste week van vorig jaar deden ze dat ook nog een keertje bij Foxconn, het Taiwanese bedrijf dat onder andere Ipods voor Apple maakt en vorige jaar vanwege de arbeidsomstandigheden in opspraak kwam.
Dat is allemaal niet genoeg om deze staatmoloch plotseling tot een bloeiende vakbond te verklaren, maar er zijn duidelijk veranderingen aan de gang en sommigen binnen de ACTU lijken sommigen er echt zin in te hebben. Bovendien vallen deze activiteiten haarfijn samen met het recente streven van de nieuwe centrale overheid naar een "harmonieuze samenleving". Het aantal arbeidsconflicten liep snel op en de overheid zoekt naar manieren om daar iets aan te doen.
De internationale vakbeweging is verdeeld. Een aantal bonden zijn al naar Peking getrokken en hebben de Chinese broeders in de armen gesloten. De FNV en vaak anderen handhaven de boycot en zitten op de lijn van dissident Han Dongfeng, die vanuit Hongkong enkele NGO's leidt en op 3 maart ook aanwezig lijkt te zijn.
Heel zeker weet ik ook niet waar het heen moet gaan, maar het is uitgesloten dat de internationale vakbeweging ook maar iets in China voor elkaar krijgt zonder die ACFTU. Daarom is de vraag wat je met zo'n club aanmoet cruciaal voor een dergelijke conferentie - als die tenminstige het debat over China vorm moet geven.
Een deel van de internationale vakbeweging heeft zo onvoorwaardelijk overgeleverd aan marginale dissidentengroepen in Hongkong. Een ander deel dreigt zich onvoorwaardelijk over te leveren aan de Chinese vakbond. Beide uitersten lijken me fout: waar het om gaat is om voorwaarden te formuleren voor een manier waarop de internationale vakbeweging China binnen haar gelederen kan opnemen.